Trendy w rehabilitacji 2026: Innowacyjne terapie dla udaru
Problemy motoryczne pozostają głównym wyzwaniem dla osób po udarze i chorych z porażeniem mózgowym — ponad 80% doświadcza zaburzeń kończyny górnej, które ograniczają samodzielność. Tradycyjne terapie często nie są dostosowane do indywidualnych trajektorii rekonwalescencji, co powoduje utrzymywanie się deficytów u wielu pacjentów. W 2026 roku innowacyjne terapie neurologiczne i zaawansowany sprzęt zmieniają wyniki w zakresie przywracania funkcji ruchowych. Od zamkniętych pętli neurofeedbacku po egzoszkielety robotyczne sprzężone z stymulacją mózgu — te nowe trendy dają specjalistom rehabilitacji i opiekunom potężne narzędzia do wzmacniania neuroplastyczności i osiągania funkcjonalnych postępów zarówno w warunkach klinicznych, jak i domowych.
Spis treści
- Zrozumienie wyzwań w odzyskiwaniu motoryki po udarze i przy porażeniu mózgowym
- Nowoczesne terapie neurologiczne poprawiające odzyskiwanie funkcji ruchowych
- Technologie noszone i wirtualna rzeczywistość zmieniają rehabilitację przy porażeniu mózgowym
- Łączenie zaawansowanej robotyki i stymulacji mózgu dla lepszego odzyskiwania motoryki
- Odkryj zaawansowane zestawy i urządzenia rehabilitacyjne z Tisele Rehab
- Najczęściej zadawane pytania
Kluczowe wnioski
| Punkt | Szczegóły |
|---|---|
| Nieinwazyjny neurofeedback przyspiesza rekonwalescencję | Systemy zamkniętej pętli ukierunkowane na półkulę przeciwległą wywołują szybką reorganizację funkcjonalną mózgu u pacjentów po udarze. |
| Robotyka oporowa poprawia jakość ruchu | Trening oporowy daje lepszą płynność kinematyczną i niezależność ruchową niż robotyka wspomagająca. |
| Urządzenia noszone rozszerzają rehabilitację przy porażeniu mózgowym | Stymulacja wyzwalana przez EMG i egzoszkielety VR poprawiają kontrolę ruchu, choć większość urządzeń jest jeszcze we wczesnym stadium rozwoju. |
| Terapeutyki łączone dają lepsze wyniki | Trening chodu z robotami plus niska częstotliwość TMS znacząco poprawiają równowagę i symetrię chodu w porównaniu do pojedynczych interwencji. |
| Różnorodność protokołów wymaga standaryzacji | Duże różnice między interwencjami podkreślają pilną potrzebę spójnych wytycznych w neurorehabilitacji, aby zapewnić powtarzalne wyniki. |
Zrozumienie wyzwań w odzyskiwaniu motoryki po udarze i przy porażeniu mózgowym
Dysfunkcja motoryczna jest najpowszechniejszym problemem po udarze — uszkodzenia ręki i kończyny górnej stanowią poważne przeszkody w rehabilitacji. Zaburzenia kończyny górnej dotyczą ponad 80% osób po udarze, a 30–60% doświadcza trwałych problemów motorycznych po sześciu miesiącach. Te deficyty znacząco utrudniają codzienne czynności, takie jak ubieranie się, jedzenie czy higiena osobista, bezpośrednio wpływając na samodzielność i jakość życia. Bez skutecznej interwencji wielu pacjentów napotyka długotrwałe niepełnosprawności oraz ograniczone uczestnictwo w życiu społecznym i zawodowym.
Porażenie mózgowe to inny, ale równie wymagający problem. Dzieci i dorośli z porażeniem mózgowym mają przez całe życie trudności z kontrolą ruchów, co wymaga intensywnej i ciągłej rehabilitacji. Spastyczność, osłabienie i zaburzenia koordynacji utrudniają chodzenie, sięganie i czynności precyzyjne. Konwencjonalne terapie często stosują sztywne protokoły, które nie potrafią dostosować się do indywidualnego potencjału neuroplastycznego ani do zmieniających się potrzeb funkcjonalnych. Takie „uniwersalne” podejście pozostawia luki w spersonalizowanej opiece, szczególnie u pacjentów, którzy osiągają plateau przy standardowych metodach.
„Utrzymujący się charakter zaburzeń motorycznych zarówno po udarze, jak i przy porażeniu mózgowym podkreśla krytyczną potrzebę strategii rehabilitacyjnych, które aktywnie angażują mechanizmy neuroplastyczności i dostosowują się do indywidualnych trajektorii rekonwalescencji.”
Uświadomienie sobie tych wyzwań wyjaśnia, dlaczego trendy rehabilitacyjne w 2026 roku skupiają się na technologiach napędzanych przez neuroplastyczność. Ograniczenia tradycyjnych terapii obejmują:
- Ograniczoną intensywność i powtórzenia potrzebne do przekształceń neuronalnych
- Brak możliwości dostarczania informacji zwrotnej w czasie rzeczywistym o aktywności mózgu lub jakości ruchu
- Brak angażujących, motywujących elementów podtrzymujących długotrwałe stosowanie
- Niewystarczające dostosowanie do różnych stopni nasilenia i etapów rekonwalescencji
Te luki przyspieszają wdrażanie innowacyjnych podejść łączących robotykę, stymulację mózgu i technologie immersyjne. Zrozumienie rehabilitacji domowej w odzyskiwaniu po udarze oraz znaczenia neuroplastyczności w rekonwalescencji po udarze daje kontekst niezbędny do integracji tych terapii w kompleksowych planach opieki. Przejście ku oparciu o dowody i technologie odzwierciedla zasadnicze przeformułowanie podejścia do odzyskiwania funkcji ruchowych — od pasywnych ćwiczeń do aktywnego angażowania układu nerwowego.
Nowoczesne terapie neurologiczne poprawiające odzyskiwanie funkcji ruchowych
Nieinwazyjne techniki stymulacji mózgu rewolucjonizują podejście specjalistów rehabilitacji do deficytów motorycznych. Zamknięty neurofeedback ukierunkowany na półkulę przeciwległą wywołuje szybką reorganizację funkcjonalną i przywracanie motoryki po udarze. Podejście to monitoruje aktywność mózgu w czasie rzeczywistym i dostarcza informacje zwrotne, które kierują pacjentów ku optymalnym wzorcom neuronalnym. W przeciwieństwie do terapii pasywnych, systemy zamkniętej pętli aktywnie kształtują reorganizację korową, przyspieszając tempo poprawy funkcjonalnej.
Łączenie modalności stymulacji z terapią robotyczną wzmacnia efekty. Stymulacja przezskórna prądem stałym (ctDCS) o charakterze katodalnym w połączeniu z terapią robotyczną daje większe poprawy motoryki kończyny górnej niż sama terapia robotyczna. ctDCS redukuje nadmierną aktywność w półkuli nieuszkodzonej, korygując zaburzoną równowagę między półkulami, która często utrudnia rekonwalescencję. W połączeniu z intensywnym treningiem robotycznym ta kombinacja poprawia efektywność zadań motorycznych i sprzyja trwałym adaptacjom neuronalnym. Pacjenci osiągają mierzalne postępy w sięganiu, chwytaniu i manipulacji przedmiotami, co przekłada się na lepsze funkcjonowanie w życiu codziennym.
Samo podejście treningu robotycznego również znacznie się rozwinęło. Trening robotyczny oporowy poprawia płynność ruchu i kontrolę motoryczną u osób po udarze w porównaniu z treningiem opartym na wspomaganiu. Systemy wspomagające prowadzą kończynę przez ruchy, co może zmniejszać aktywne zaangażowanie pacjenta. Z kolei trening oporowy zmusza pacjenta do pokonywania kontrolowanych sił, promując wzorce aktywacji mięśni bliższe naturalnemu ruchowi. To prowadzi do lepszej płynności kinematycznej, mniejszego stosowania strategii kompensacyjnych i większej niezależności w zadaniach funkcjonalnych.
Kluczowe innowacje w terapii neurologicznej obejmują:
- Systemy neurofeedbacku EEG w czasie rzeczywistym, wizualizujące aktywność mózgu i nagradzające optymalne wzorce
- Protokoły stymulacji magnetycznej (TMS) ukierunkowane na konkretne obszary korowe w celu modulacji pobudliwości
- Podejścia z podwójną hemisferą równoważące aktywność między stroną dotkniętą a niedotkniętą
- Adaptacyjne systemy robotyczne dostosowujące opór lub wsparcie na podstawie wyników pacjenta
Wskazówka profesjonalna: Przy wyborze protokołów stymulacji mózgu uwzględnij czynniki specyficzne dla pacjenta, takie jak lokalizacja uszkodzenia, czas od urazu i wyjściowa funkcja motoryczna. Spersonalizowane parametry optymalizują zyski z neuroplastyczności i minimalizują zmienność wyników.
Dowody potwierdzają integrację stymulacji mózgu z zaawansowaną robotyką w celu wzmocnienia neuroplastyczności i osiągnięcia lepszych efektów funkcjonalnych. Poniższa tabela podsumowuje kluczowe kombinacje terapii i ich udokumentowane korzyści:
| Kombinacja terapii | Główny mechanizm | Udokumentowany rezultat |
|---|---|---|
| ctDCS + Robotyczny trening kończyny górnej | Przywracanie równowagi między półkulami | Zwiększona efektywność zadań motorycznych i lepsza funkcja kończyny górnej |
| Zamknięty neurofeedback + Praktyka motoryczna | Modulacja korowa w czasie rzeczywistym | Szybka reorganizacja funkcjonalna i nabywanie umiejętności motorycznych |
| Robotyka oporowa + Trening zadaniowy | Aktywne zaangażowanie i aktywacja mięśni | Poprawiona płynność ruchu i zredukowane kompensacje |
Te połączenia odzwierciedlają zmianę paradygmatu w kierunku interwencji multimodalnych, które obejmują zarówno komponenty neuronalne, jak i fizyczne odzyskiwania ruchu. Zrozumienie roli technologii w wynikach neurorehabilitacji oraz stosowanie wskazówek rehabilitacyjnych dla klinicystów zapewnia płynne włączenie tych zaawansowanych terapii do pracy klinicznej. Przyszłość rehabilitacji neurologicznej leży w precyzyjnie czasowanych, spersonalizowanych interwencjach, które wykorzystują zdolność mózgu do adaptacji w krytycznych oknach rekonwalescencji.
Technologie noszone i wirtualna rzeczywistość zmieniają rehabilitację przy porażeniu mózgowym
Urządzenia noszone rozszerzają rehabilitację poza mury klinik dla dzieci i dorosłych z porażeniem mózgowym. Technologie noszone wspomagają kontrolę ruchu i neuroplastyczność przy porażeniu mózgowym, choć większość z nich pozostaje we wczesnej fazie rozwoju. Urządzenia te obejmują jednostki stymulacji elektrycznej wyzwalanej przez EMG, systemy robotyczne z haptycznym sprzężeniem zwrotnym oraz noszone stymulatory elektryczne lub wibrotaktylne. Każda technologia celuje w konkretne zaburzenia motoryczne, od redukcji spastyczności po poprawę koordynacji, oferując spersonalizowane opcje interwencji.
Wirtualna rzeczywistość dodaje immersyjny wymiar do uczenia się motorycznego. Interwencje VR poprawiają uczenie motoryczne u dzieci z porażeniem mózgowym, a egzoszkielety robotyczne wykazują duże korzyści funkcjonalne. VR tworzy angażujące, oparte na grach środowiska, które motywują do powtarzalnych ćwiczeń — kluczowego elementu neuroplastyczności. W połączeniu z egzoszkieletami VR dostarcza informacji zwrotnej w czasie rzeczywistym o jakości ruchu, wzmacniając prawidłowe wzorce i ograniczając kompensacje. Dzieci traktują rehabilitację jak zabawę, co zwiększa przestrzeganie zaleceń i intensywność treningu.
Zatwierdzenia regulacyjne pozostają istotną barierą. Większość urządzeń noszonych dla porażenia mózgowego znajduje się w fazie badań lub wczesnego wdrożenia i nie posiada ogólnego zatwierdzenia FDA ani równoważnego certyfikatu międzynarodowego. Ogranicza to szerokie stosowanie kliniczne i zwrot kosztów przez ubezpieczenia. Klinicyści powinni dokładnie oceniać jakość dowodów i profile bezpieczeństwa przed włączeniem tych urządzeń do opieki. Badania pilotażowe są obiecujące, ale potrzebne są duże, randomizowane badania, aby ustalić standardy skuteczności.
Protokoły interwencji różnią się znacznie między badaniami i urządzeniami. Stymulacja sensoryczna na poziomie progu pokazuje obiecujące wyniki, ale wymaga standaryzowanych protokołów, by uzyskać wyniki możliwe do uogólnienia. Personalizacja jest kluczowa, ponieważ obrazy kliniczne porażenia mózgowego znacznie się różnią pod względem nasilenia, rozkładu i towarzyszących deficytów. Przestrzeganie zaleceń pozostaje również krytyczne — urządzenia noszone wymagają konsekwentnego, codziennego stosowania przez tygodnie lub miesiące, aby przynieść mierzalne korzyści, co wymaga silnego zaangażowania pacjenta i opiekuna.
Kluczowe technologie noszone dla porażenia mózgowego obejmują:
- Stymulacja funkcjonalna wyzwalana przez EMG dla poprawy dobrowolnej aktywacji mięśni
- Miękkie rękawice robotyczne zapewniające wsparcie i sprzężenie haptyczne podczas zadań manualnych
- Stymulatory wibrotaktylne dostarczające bodźce sensoryczne wzmacniające propriocepcję i równowagę
- Czujniki noszone śledzące wzorce ruchu i dostarczające wskazówek w czasie rzeczywistym
Wskazówka profesjonalna: Rozpoczynaj od sesji o niskiej intensywności i krótkim czasie trwania u dzieci przy wprowadzaniu urządzeń noszonych. Stopniowo zwiększaj obciążenie w miarę rosnącego komfortu i zaangażowania, kładąc nacisk na pozytywne doświadczenia zamiast agresywnych dawek.
Poniższa tabela przedstawia kategorie technologii noszonych i ich zastosowanie:
| Kategoria urządzenia | Główne zastosowanie | Etap rozwoju |
|---|---|---|
| Stymulacja wyzwalana przez EMG | Aktywowana dobrowolnie aktywacja mięśni i kontrola spastyczności | Badania i zastosowania pilotażowe |
| Egzoszkielety robotyczne z VR | Trening chodu i immersyjne uczenie motoryczne | Wczesne wdrożenia w wyspecjalizowanych ośrodkach |
| Stymulatory wibrotaktylne | Informacja sensoryczna i poprawa równowagi | Protokóły eksperymentalne |
| Czujniki noszone | Śledzenie ruchu i informacja zwrotna w czasie rzeczywistym | Rosnąca integracja kliniczna |
Technologie te odzwierciedlają przejście w kierunku modeli rehabilitacji opartych na domu i skoncentrowanych na pacjencie. Analiza rozwiązań technologicznych dla przewlekłych schorzeń neurologicznych oraz wdrożenie ćwiczeń rehabilitacyjnych dla odzyskiwania neurologicznego gwarantuje, że urządzenia noszone uzupełniają kompleksowe programy terapeutyczne. W miarę dojrzewania ścieżek regulacyjnych i gromadzenia dowodów, technologie noszone prawdopodobnie staną się standardowym elementem rehabilitacji przy porażeniu mózgowym, oferując dostępne, angażujące interwencje wykraczające poza wizyty w klinice.
Łączenie zaawansowanej robotyki i stymulacji mózgu dla lepszego odzyskiwania motoryki
Terapię zintegrowane wyznaczają nowe standardy w post-udarowej rehabilitacji motorycznej. Połączenie robotycznego treningu chodu i niskoczęstotliwościowego powtarzalnego TMS znacząco poprawia równowagę i symetrię chodu bardziej niż sam trening robotyczny. Ta kombinacja obejmuje zarówno aspekty fizyczne, jak i neuronalne zaburzeń chodu. Robotyczny trening chodu dostarcza intensywnej, powtarzalnej praktyki kroku z podtrzymaniem ciężaru ciała, podczas gdy niskoczęstotliwościowy rTMS modyfikuje pobudliwość korową w wybranych obszarach mózgu. Razem tworzą efekt synergii, który przyspiesza funkcjonalne odzyskiwanie.
Poprawa równowagi i symetrii chodu jest kluczowa dla samodzielności funkcjonalnej. Pacjenci poddani terapii łączonej wykazują zmniejszone bujanie posturalne, lepsze rozłożenie ciężaru między kończynami i płynniejsze wzorce chodu. Zmiany te przekładają się bezpośrednio na bezpieczniejsze poruszanie się, mniejsze ryzyko upadków i większą pewność siebie w mobilności w środowisku społecznym. Wyniki kliniczne dotyczące równowagi i kontroli motorycznej poprawiają się bardziej niż przy konwencjonalnej fizjoterapii lub samym treningu robotycznym, co pokazuje dodatkową wartość stymulacji mózgu.
Sekwencyjne kroki terapii optymalizują neuroplastyczność, dopasowując interwencje do faz rekonwalescencji. Typowy protokół ma następującą strukturę:
- Początkowa ocena ustala wyjściową funkcję motoryczną, parametry chodu i pobudliwość korową.
- Sesje niskoczęstotliwościowego rTMS przygotowują mózg poprzez modulację nadaktywności lub niedostatecznej aktywności obszarów.
- Bezpośrednio po tym następuje robotyczny trening chodu, wykorzystujący zwiększoną podatność neuronalną.
- Powtarzalna praktyka przez wiele sesji utrwala nowe wzorce motoryczne i mapy korowe.
- Okresowe ponowne oceny dostosowują parametry na podstawie indywidualnej odpowiedzi i postępów.
To sekwencyjne podejście zapewnia, że trening fizyczny odbywa się, gdy mózg jest najbardziej podatny na uczenie się, maksymalizując efektywność każdej sesji terapeutycznej. Odbija to zaawansowane zrozumienie, jak przygotowanie neuronalne i praktyka fizyczna współdziałają, by napędzać odzyskiwanie motoryki.
Porównanie poniżej ilustruje różnice wyników między terapiami łączonymi a samodzielnymi:
| Typ interwencji | Poprawa równowagi | Zysk w symetrii chodu | Redukcja bujania posturalnego |
|---|---|---|---|
| Sam trening robotyczny chodu | Umiarkowana | Umiarkowana | Niewielka |
| Sam niskoczęstotliwościowy rTMS | Niewielka | Niewielka | Umiarkowana |
| Połączenie RAGT + LF-rTMS | Znaczna | Znaczna | Znaczna |
Łączone terapie robotyczne i stymulacja mózgu to obiecujący model przyszłych protokołów rehabilitacyjnych. Pokazują, że jednoczesne adresowanie podłoża neuronalnego i zdolności fizycznych daje lepsze wyniki niż skupianie się tylko na jednym z tych wymiarów. W miarę jak klinicyści zdobywają doświadczenie z tymi zintegrowanymi podejściami, protokoły będą się dopracowywać i upowszechniać. Zrozumienie znaczenia rehabilitacji domowej i stosowanie strukturalnego przepływu pracy rehabilitacyjnej dla pacjentów pomaga w płynnym włączeniu tych zaawansowanych terapii do kompleksowych planów rekonwalescencji. Przyszłość rehabilitacji po udarze opiera się na interwencjach multimodalnych wykorzystujących najnowsze technologie i neuronaukę, aby przywrócić funkcję i niezależność.
Odkryj zaawansowane zestawy i urządzenia rehabilitacyjne z Tisele Rehab
Omówione w artykule innowacyjne terapie wymagają niezawodnych, opartych na dowodach narzędzi, którym mogą zaufać specjaliści rehabilitacji i opiekunowie. Tisele Rehab specjalizuje się w kompleksowych zestawach dostosowanych do rekonwalescencji motorycznej u pacjentów po udarze i z porażeniem mózgowym. Nasze urządzenia integrują najnowsze technologie, umożliwiając rehabilitację zarówno w domu, jak i w klinice, z ergonomicznymi rozwiązaniami poprawiającymi przestrzeganie terapii i optymalizującymi wyniki.
Czy potrzebujesz pomocy rehabilitacyjnych do codziennego wsparcia funkcji, FitMi — systemów rehabilitacji neurologicznej do domowego użytku dostarczających intensywną, angażującą terapię, czy MusicGlove do ukierunkowanej rehabilitacji ręki, zestawy Tisele Rehab oferują praktyczne rozwiązania uzupełniające zaawansowane interwencje kształtujące rehabilitację w 2026 roku. Nasze produkty umożliwiają klinicystom dostarczanie wysokodawkowej, spersonalizowanej terapii, a pacjentom i opiekunom dają narzędzia do konsekwentnego progresu w domu. Zapoznaj się z naszym katalogiem, aby odkryć, jak technologiczna rehabilitacja może zmienić trajektorie powrotu do zdrowia Twoich pacjentów.
Najczęściej zadawane pytania
Czym jest zamknięty neurofeedback i jak pomaga pacjentom po udarze?
Zamknięty neurofeedback monitoruje aktywność mózgu w czasie rzeczywistym za pomocą EEG i dostarcza natychmiastową informację zwrotną, która kieruje pacjentów ku optymalnym wzorcom neuronalnym. U pacjentów po udarze systemy ukierunkowane na półkulę przeciwległą wywołują szybką reorganizację funkcjonalną, przyspieszając odzyskiwanie motoryki przez aktywne kształtowanie aktywności korowej podczas ćwiczeń.
Czym różnią się robotyki oporowe od wspomagających?
Robotyki oporowe zmuszają pacjenta do pokonywania kontrolowanych sił podczas ruchu, co promuje aktywne zaangażowanie mięśni i naturalne wzorce ruchowe. Systemy wspomagające prowadzą kończynę przez ruchy, co może zmniejszać wysiłek pacjenta. Trening oporowy daje lepszą płynność ruchu i większą niezależność motoryczną, ponieważ zachęca do dobrowolnej kontroli.
Czy urządzenia noszone są powszechnie dostępne i zatwierdzone dla porażenia mózgowego?
Większość urządzeń noszonych dla porażenia mózgowego pozostaje w fazie badań lub wczesnego rozwoju i nie posiada szerokiego zatwierdzenia regulacyjnego. Choć badania pilotażowe pokazują obiecujące wyniki dla stymulacji wyzwalanej przez EMG i systemów robotycznych, szerokie zastosowanie kliniczne jest ograniczone. Klinicyści powinni dokładnie ocenić jakość dowodów i profile bezpieczeństwa przed wdrożeniem.
Czy połączone stymulacja mózgu i terapie robotyczne można stosować w domu?
Obecnie terapie łączone zwykle wymagają warunków klinicznych ze względu na złożoność sprzętu i potrzebę wykwalifikowanego nadzoru. Jednak wraz z rozwojem technologii i standaryzacją protokołów, uproszczone wersje mogą stać się dostępne do użytku domowego pod nadzorem specjalisty. Urządzenia robotyczne do stosowania w domu bez stymulacji mózgu są już dostępne.
Jakie są kluczowe korzyści z integracji VR w rehabilitacji porażenia mózgowego?
VR tworzy angażujące, oparte na grach środowiska, które motywują do powtarzalnej praktyki niezbędnej dla neuroplastyczności. W połączeniu z egzoszkieletami robotycznymi VR dostarcza informacji zwrotnej o jakości ruchu, wzmacniając prawidłowe wzorce. Dzieci traktują rehabilitację jako zabawę, co zwiększa przestrzeganie zaleceń i intensywność treningu, prowadząc do znaczących korzyści funkcjonalnych w uczeniu motorycznym i koordynacji.
Polecane
- Rola rehabilitacji domowej – zmiana podejścia w rekonwalescencji po udarze
- Przepływ pracy rehabilitacyjnej dla pacjentów: skutowny przewodnik terapeutyczny
- Rola technologii w wynikach neurorehabilitacji
- Neuroplastyczność: przyspieszanie wyników rehabilitacji po udarze
- Jak fizjoterapia może pomóc w rekonwalescencji po urazie mózgu
Zainspiruj się historią przetrwania po udarze mózgu
Zestaw FitMi to idealne rozwiązanie do rehabilitacji.
Jak wielu innych klientów, byłam sceptyczna co do zakupu tego urządzenia ze względu na jego cenę. Kupiłam FitMi dla mojej 21-letniej córki, która niemal dwa lata temu doznała poważnego uszkodzenia mózgu. Ruch lewej ręki i lewej nogi był praktycznie niemożliwy – aż do momentu, kiedy znalazłam ten zestaw.
Na razie nie wykonywałyśmy jeszcze ćwiczeń na nogę – skupiamy się głównie na ręce, by przywrócić podstawowy ruch dłoni. Uważam też, że krążki są trochę za duże, ale dzięki silikonowym nakładkom dajemy radę. Z tego co widzimy, ćwiczenia z FitMi to coś naprawdę niezwykłego.
Dziękuję, że pomogliście mojej córce odzyskać choć trochę sprawności!
Renata i Mariola (12.04.2020)
