Mobilność funkcjonalna – dlaczego ma znaczenie dla opiekunów osób po udarze
Wspieranie bliskiej osoby po udarze często oznacza prowadzenie jej przez wyzwania wykraczające poza samą siłę mięśni czy podstawowy zakres ruchu. Dla opiekunów dążących do przywrócenia niezależności w domu kluczowe jest rozróżnienie między zdolnością fizyczną a rzeczywistym, codziennym wykonywaniem czynności. Ten artykuł objaśnia podstawowe pojęcia związane z mobilnością funkcjonalną, pokazując, jak spersonalizowana, codzienna praktyka może pomóc osobom po udarze odzyskać znaczącą aktywność i pewność siebie w życiu codziennym.
Spis treści
- Mobilność funkcjonalna: definicja i podstawowe pojęcia
- Rodzaje mobilności funkcjonalnej po udarze
- Kluczowe czynniki wpływające na odzyskiwanie mobilności
- Narzędzia oceny i strategie rehabilitacyjne
- Rola technologii i wsparcia opiekuna
Najważniejsze wnioski
| Wniosek | Szczegóły |
|---|---|
| Skupienie na mobilności funkcjonalnej | Priorytetem powinny być ruchy z życia codziennego ponad izolowanymi ćwiczeniami, aby osiągnąć efektywną poprawę. |
| Rehabilitacja spersonalizowana | Dostosuj strategie rehabilitacyjne do indywidualnych deficytów mobilności, aby uzyskać optymalne rezultaty. |
| Znaczenie oceny | Monitoruj postęp za pomocą standaryzowanych narzędzi oceny, aby korygować terapię. |
| Wsparcie technologiczne | Wykorzystuj narzędzia cyfrowe do wsparcia opieki, zachowując jednocześnie osobisty kontakt. |
Mobilność funkcjonalna: definicja i podstawowe pojęcia
Mobilność funkcjonalna to zdolność poruszania się w sposób umożliwiający samodzielne życie. To nie tylko siła mięśni ani dystans chodu — chodzi o poruszanie się w realnych sytuacjach, tak aby móc wykonywać czynności ważne dla danej osoby.
W istocie mobilność funkcjonalna obejmuje dwa elementy:
- Zdolność fizyczna: Maksymalna możliwa zdolność ruchowa organizmu wynikająca ze siły mięśniowej, gibkości i funkcji neurologicznej
- Wykonanie (performance): To, co faktycznie wykonujesz w życiu codziennym — ruchy podejmowane przy wstawaniu z łóżka, przejściu do kuchni czy sięganiu po przedmiot
Po udarze te dwa aspekty często się rozchodzą. Osoba po udarze może zachować znaczną siłę, ale brak kontroli motorycznej uniemożliwia przełożenie tej siły na funkcjonalny ruch. Dlatego mobilność funkcjonalna koncentruje się na aktywności realnego życia, a nie jedynie na izolowanych ćwiczeniach.
Mobilność funkcjonalna obejmuje cztery główne kategorie ruchu:
- Mobilność w łóżku: Toczenie się, siadanie, zmiana pozycji podczas leżenia
- Transfery: Przejścia z łóżka na krzesło, z krzesła do stania, z toalety do pozycji stojącej
- Lokomocja: Chód, wchodzenie po schodach, poruszanie się po różnych powierzchniach
- Poruszanie się w środowisku: Przemieszczanie się po domu, sięganie po przedmioty, radzenie sobie z przeszkodami
Oto, co odróżnia mobilność funkcjonalną od samej siły czy gibkości. Osoba po udarze może odzyskać siłę w ramieniu podczas fizjoterapii, ale bez treningu funkcjonalnego może nadal mieć trudności z ubieraniem się czy sięgnięciem po kubek z szafki.
Dzieje się tak, ponieważ mobilność integruje zdolność fizyczną z czynnikami poznawczymi i środowiskowymi, aby umożliwić udział w codziennych aktywnościach. Mózg musi skoordynować wzorce ruchowe. Środowisko ma znaczenie — schody są trudniejsze niż równa powierzchnia. Motywacja też się liczy — częściej powtarzane będą ruchy, które przybliżają do niezależności.
Dla opiekunów osób po udarze zrozumienie tego rozróżnienia zmienia podejście do opieki. Nie tylko pomagacie odzyskać siłę. Pomagacie odzyskać zdolność do samodzielnego życia, uczestniczenia w ważnych aktywnościach i zmniejszenia zależności od ciągłej pomocy.
Oto pomocne podsumowanie, jak podstawowe składniki mobilności funkcjonalnej wpływają na codzienną niezależność:
| Składnik | Wpływ w realnym życiu | Przykład w codzienności |
|---|---|---|
| Zdolność fizyczna | Określa maksymalną zdolność ruchową | Wstawanie z łóżka |
| Wykonanie | Odzwierciedla wykonywanie czynności | Przejście do kuchni |
| Kontrola motoryczna | Pozwala na skoordynowane działania | Sięganie po przedmiot |
| Integracja poznawcza | Wspiera bezpieczny, celowy ruch | Planowanie transferu do łazienki |
Mobilność funkcjonalna jest pomostem między rehabilitacją a życiem codziennym — to ruchy służące konkretnemu celowi.
Celem nie jest perfekcyjna mechanika ruchu. Celem jest praktyczna niezależność.
Wskazówka praktyczna: Skupiaj się na ćwiczeniu ruchów, które Twoja bliska osoba faktycznie potrzebuje wykonywać codziennie — jak transfery z łóżka na krzesło czy przejście do łazienki — zamiast izolowanych ćwiczeń, które nie przekładają się na rzeczywiste funkcje.
Rodzaje mobilności funkcjonalnej po udarze
Udar wpływa na różne aspekty mobilności w różny sposób. Zrozumienie, z którymi typami mobilności ma trudności Twoja bliska osoba, pomoże skoncentrować wysiłki opiekuńcze i praktykę rehabilitacyjną.
Główne typy deficytów mobilności po udarze obejmują:
- Chód i zdolność do poruszania się: Trudności z bezpiecznym, efektywnym chodzeniem; zmniejszona prędkość lub wytrzymałość
- Równowaga i koordynacja: Problemy z utrzymaniem stabilności podczas ruchu lub zmian pozycji
- Transfery: Trudności z przejściami z łóżka na krzesło, z siedzenia do stania czy z samodzielnym korzystaniem z toalety
- Precyzyjna kontrola ruchów (fine motor): Ograniczona zdolność wykonywania precyzyjnych ruchów ręki i ramienia niezbędnych w codziennych czynnościach
- Wytrzymałość: Ograniczona kondycja do dłuższej aktywności lub pokonania większych odległości
Chód jest często najbardziej zauważalnym problemem mobilności. Bezpieczne i efektywne poruszanie się wymaga zarówno zdolności fizycznej do poruszania nogami, jak i rzeczywistego wykonania — zdolności chodzenia z użyteczną prędkością umożliwiającą udział w życiu społeczności. Po udarze pacjenci mogą odzyskać część siły nóg, ale nadal poruszać się powoli lub męczyć się na krótkich dystansach.
Problemy z równowagą pogłębiają te trudności. Mózg musi skoordynować dziesiątki mięśni, by utrzymać pion podczas ruchu. Udar zaburza te sygnały, przez co nawet prosty chód może wydawać się niestabilny. Strach przed upadkiem ogranicza praktykę chodzenia, prowadząc do efektu „błędnego koła”.
Transfery — na przykład przejście z siedzenia do stania — wymagają kombinacji siły nóg, równowagi, wyczucia czasu i planowania poznawczego. Wiele osób po udarze odzyskuje siłę, ale traci koordynację motoryczną niezbędną do płynnego połączenia tych elementów.
Podejścia rehabilitacyjne obejmują wieloaspektowe interwencje, uwzględniające kontrolę motoryczną, równowagę, schematy chodu oraz zdolność do samodzielnego funkcjonowania w codziennych czynnościach. Kluczowe jest ukierunkowanie terapii na konkretne typy deficytów mobilności, z którymi zmaga się Twoja bliska osoba.
Różni pacjenci po udarze mają różne wyzwania mobilnościowe — rehabilitacja wymaga dopasowania praktyki do ich specyficznych deficytów.
Niektórzy odzyskują głównie wytrzymałość; inni mają problemy z koordynacją. Strategia rehabilitacyjna powinna odpowiadać ich indywidualnym ograniczeniom.
Praktyczne typy mobilności spotykane w opiece codziennej:
- Mobilność w łóżku: Toczenie się, przesuwanie się, samodzielna korekta pozycji
- Transfery siad–sto: Bezpieczne wstawanie z krzesła lub łóżka bez nadmiernej pomocy opiekuna
- Przemieszczanie się na krótsze dystanse: Z korytarza do łazienki, z sypialni do kuchni
- Schody: Wchodzenie i schodzenie bezpiecznie, jeżeli dom je zawiera
- Sięganie i chwytanie: Podnoszenie przedmiotów, ubieranie się, samodzielne jedzenie
Wskazówka praktyczna: Monitoruj, które typy mobilności poprawiają się najszybciej w pierwszych tygodniach ćwiczeń — to wskaże, jakie ćwiczenia działają najlepiej dla konkretnej osoby i gdzie warto zwiększyć intensywność praktyki.
Kluczowe czynniki wpływające na odzyskiwanie mobilności
Nie wszyscy pacjenci po udarze odzyskują mobilność w tym samym tempie. Jedni odzyskują zdolność chodzenia w ciągu kilku tygodni, inni osiągają plateau na wiele miesięcy. Różnice te wynikają często z czynników, które przyspieszają lub hamują proces rekonwalescencji.
Zrozumienie tych czynników pomaga ustawić realistyczne cele i skoncentrować wysiłki opiekuńcze tam, gdzie mają największe znaczenie.
Najważniejsze czynniki wpływające na odzyskiwanie mobilności to:
- Czas od udaru: Najszybsze poprawy zwykle następują w ciągu pierwszych 3–6 miesięcy po udarze, choć rehabilitacja może trwać dłużej
- Wiek: Młodsi pacjenci często wracają do sprawności szybciej, choć wiek sam w sobie nie determinuje wyniku
- Poziom aktywności przed udarem: Osoby aktywne fizycznie przed udarem mają zwykle lepsze rokowania
- Intensywność rehabilitacji: Regularna, ukierunkowana praktyka daje lepsze efekty niż sporadyczne sesje
- Depresja i nastrój: Zdrowie psychiczne wpływa bezpośrednio na motywację i uczestnictwo w rehabilitacji
- Wsparcie społeczne: Zaangażowanie rodziny i zachęta przyspieszają poprawę
- Funkcje poznawcze: Pamięć, uwaga i zdolność uczenia się wpływają na tempo opanowywania nowych wzorców ruchowych
Skuteczność rehabilitacji zależy od wielu współzależnych czynników, nie tylko od zdolności fizycznej. Pacjent o doskonałej sile nóg, lecz z ciężką depresją, może postępować wolniej. Z kolei ktoś o umiarkowanej sile, lecz silnym wsparciu rodziny, może szybciej robić postępy.
Miejsce uszkodzenia mózgu ma istotne znaczenie. Udar obejmujący korę ruchową wpływa na ruch w inny sposób niż uszkodzenie obszarów wspierających. Lokalizacja udaru determinuje, jakie deficyty mobilności się ujawnią.
Spastyczność — mimowolne napięcie mięśni — utrudnia rehabilitację. Ogranicza zakres ruchu i powoduje ból, zniechęcając do ćwiczeń. Zarządzanie spastycznością poprzez rozciąganie, pozycjonowanie i czasami leki umożliwia skuteczniejszy trening mobilności.
Trajektorie powrotu do sprawności różnią się w zależności od wieku, stanu funkcjonalnego przed udarem i poziomu aktywności, co oznacza, że podejścia spersonalizowane działają lepiej niż schematyczne programy. Unikalna kombinacja czynników Twojej bliskiej osoby wymaga dopasowanych strategii.
Pierwsze tygodnie i miesiące po udarze są kluczowe — to czas, kiedy mózg jest najbardziej podatny na powtarzalną praktykę, a potencjał odzyskiwania jest największy.
Wczesna mobilizacja i regularna praktyka w tym czasie przynoszą najlepsze rezultaty. Jednak powrót do sprawności nie zatrzymuje się po sześciu miesiącach — postęp może być wolniejszy, ale nadal możliwy.
Czynniki możliwe do kontroli przez opiekuna:
- Częstotliwość i intensywność praktyki: Codzienna praktyka jest lepsza niż sporadyczne sesje
- Wsparcie emocjonalne: Twoje zachęty wpływają bezpośrednio na motywację i wysiłek
- Przystosowanie środowiska: Ułatwienie bezpiecznego otoczenia w domu sprzyja samodzielnej praktyce
- Konsekwencja w terapii: Realizowanie zaleceń terapeutycznych wzmacnia efekty
- Monitorowanie postępów: Śledzenie poprawy wzmacnia motywację do dalszej pracy
Wskazówka praktyczna: Skoncentruj się na czynnikach, które możesz kontrolować — konsekwencji praktyki, wsparciu emocjonalnym i bezpieczeństwie środowiska — zamiast roztrząsać kwestie, na które nie masz wpływu, jak wiek czy lokalizacja uszkodzenia.
Narzędzia oceny i strategie rehabilitacyjne
Nie można poprawić tego, czego się nie mierzy. Monitorowanie zmian w mobilności Twojej bliskiej osoby wymaga określonych, ustandaryzowanych narzędzi oceny, które obiektywnie kwantyfikują postęp.
Specjaliści i opiekunowie korzystają z kilku sprawdzonych narzędzi oceny do ewaluacji i monitorowania mobilności funkcjonalnej:
- Skala Fugl-Meyera (Fugl-Meyer Assessment): Mierzy funkcję motoryczną i koordynację; pomaga zidentyfikować konkretne deficyty ruchowe
- Skala równowagi Berg (Berg Balance Scale): Ocena równowagi stojącej i ryzyka upadku przez 14 zadań równoważnych
- Test chodu na 10 metrów (10-Meter Walk Test): Pomiar czasu potrzebnego na przejście 10 metrów; wskaźnik poprawy prędkości chodu
- Test 6-minutowego marszu (6-Minute Walk Test): Pomiar dystansu przebytego w ciągu 6 minut; odzwierciedla wytrzymałość i kondycję chodu
- Kategoria funkcjonalnej lokomocji (Functional Ambulation Category): Ocena niezależności w chodzie, od pełnej zależności (wymaga pełnej pomocy) do samodzielnego poruszania się
Standaryzowane narzędzia oceny pomagają w planowaniu terapii i skutecznym śledzeniu postępów, dostarczając konkretnych danych, czy strategie rehabilitacyjne przynoszą efekt.
Krótka porównawcza tabela najczęściej stosowanych narzędzi oceny mobilności, ich celu i najlepszego zastosowania:
| Narzędzie oceny | Co ocenia | Przypadek użycia |
|---|---|---|
| Skala Fugl-Meyera | Funkcja motoryczna, koordynacja | Identyfikacja deficytów ruchowych |
| Skala Berg | Równowaga stojąca, ryzyko upadku | Monitorowanie bezpieczeństwa podczas mobilności |
| Test chodu 10 m | Prędkość chodu, zdolność do chodzenia | Monitorowanie poprawy chodu |
| Test 6-minutowego marszu | Wytrzymałość, kondycja | Pomiary postępu w czasie |
| Functional Ambulation Category | Niezależność w chodzie | Określanie poziomu pomocy |
Proste oceny domowe też są użyteczne. Zmierz czas przejścia z sypialni do kuchni. Policz kroki potrzebne do bezpiecznego pokonania schodów. Zanotuj, ile razy bliska osoba potrafi wstać z krzesła bez pomocy. Te codzienne miary pokazują rzeczywisty postęp.
Strategie rehabilitacyjne powinny odpowiadać konkretnym deficytom. Osoba z osłabionymi nogami potrzebuje innych ćwiczeń niż ta z zaburzeniami równowagi. Dlatego ocena jest pierwszym krokiem.
Podstawowe strategie rehabilitacyjne obejmują:
- Wczesna mobilizacja: Uruchamianie pacjenta, gdy jest to medycznie bezpieczne
- Trening specyficzny dla zadania: Ćwiczenie ruchów, które pacjent rzeczywiście potrzebuje — np. transfery czy chodzenie po domu
- Ćwiczenia siłowe i równoważne: Budowanie bazy fizycznej dla ruchu funkcjonalnego
- Szkolenie w użyciu urządzeń pomocniczych: Nauka bezpiecznego korzystania z chodzików, lask i poręczy
Terapia wspomagana technologią i podejścia spersonalizowane optymalizują powrót funkcji, wspierając neuroplastyczność — zdolność mózgu do reorganizacji po udarze.
Istota jest taka: wykorzystaj dane z oceny, aby spersonalizować podejście. Jeśli test równowagi wykazuje znaczne deficyty, priorytetem powinny być ćwiczenia równoważne. Jeżeli test 6-minutowego marszu ujawnia niską wytrzymałość, skup się na treningu chodu dłuższego trwania.
Regularna ocena ujawnia, które strategie działają dla Twojej bliskiej osoby — pozwalając modyfikować plan na podstawie rzeczywistego postępu, a nie przypuszczeń.
Wiele osób powtarza te same ćwiczenia przez tygodnie bez mierzenia rezultatów. Obiektywna ocena zapobiega marnowaniu wysiłku i utrzymuje wysoką motywację.
Wskazówka praktyczna: Stwórz prosty dziennik postępów z datami i pomiarami z jednego narzędzia — np. czasu chodu lub dystansu — i powtarzaj test co miesiąc, aby zobaczyć namacalne dowody poprawy i odpowiednio modyfikować rehabilitację.
Rola technologii i wsparcia opiekuna
Opieka nad osobą po udarze jest wymagająca. Zarządzasz ćwiczeniami rehabilitacyjnymi, monitorujesz postęp, koordynujesz współpracę z terapeutami i zapewniasz wsparcie emocjonalne — często jednocześnie pracując lub wykonując inne obowiązki. Technologia może znacząco odciążyć te zadania.
Narzędzia cyfrowe wspierają opiekę nad osobami po udarze na wiele sposobów:
- Urządzenia noszone i czujniki: Monitorują jakość ruchu, wzorce chodu i poziom aktywności przez cały dzień
- Aplikacje na smartfony: Dostarczają przewodników ćwiczeń, przypomnienia o lekach i śledzenie terapii
- Konsultacje zdalne: Łączą pacjenta z terapeutami bez konieczności wychodzenia z domu
- Sprzężenie zwrotne wideo: Pokazuje poprawną technikę ćwiczeń i umożliwia korektę w czasie rzeczywistym
- Systemy monitorowania zdrowia: Śledzą parametry życiowe i alarmują o niepokojących zmianach
Technologie zdrowotne wspomagają rehabilitację domową poprzez ciągłe monitorowanie i zdalne wskazówki terapeutyczne, poprawiając wyniki leczenia przy jednoczesnym umożliwieniu samodzielnej praktyki przez pacjenta.
Narzędzia te zmniejszają izolację opiekuna. Dostęp zdalny do terapeutów oznacza otrzymywanie fachowych wskazówek bez opóźnień związanych z terminami wizyt czy podróżami.
Technologia również odciąża zadania administracyjne. Aplikacje przypominają o terminach ćwiczeń. Śledzą, które ruchy uległy poprawie, a które wymagają większego nacisku. Dane te ułatwiają rozmowę z terapeutami i planowanie dalszej terapii.
Systemy wsparcia oparte na technologii pomagają opiekunom radzić sobie z złożonymi obowiązkami i zmniejszają obciążenie poprzez edukację, wskazówki terapeutyczne i monitorowanie zdrowia dostępne za pośrednictwem platform cyfrowych.
Jednak sama technologia nie wystarczy. Twoja obecność emocjonalna, zachęta i konsekwentna praktyka mają większe znaczenie niż jakakolwiek aplikacja. Technologia uzupełnia opiekę — nie zastępuje jej.
Praktyczne użycie technologii:
- Zacznij od prostego rozwiązania: Wybierz jedną aplikację lub narzędzie; najpierw opanuj je, zanim dodasz kolejne
- Połącz z fachowym wsparciem: Używaj technologii jako wsparcia, a nie zastępstwa terapii
- Zadbaj o dostępność: Wybierz narzędzia, których bliska osoba naprawdę potrafi używać bez frustracji
- Śledź jeden wskaźnik konsekwentnie: Wybierz prędkość chodu, dystans lub liczbę powtórzeń i mierz co miesiąc
Technologia działa najlepiej, gdy wspiera strategię opiekuńczą, a nie staje się kolejnym obciążeniem.
Wybieraj narzędzia pasujące do Twojej rutyny, a nie takie, które wymagają całkowitej jej zmiany.
Najważniejsza jest ludzka więź między Tobą a bliską osobą. Twoje wsparcie pobudza więcej powrotu funkcji niż jakiekolwiek urządzenie.
Wskazówka praktyczna: Wybierz jedno narzędzie do monitorowania odpowiadające największemu wyzwaniu mobilnościowemu — jeśli problemem jest prędkość chodu, użyj prostego timera do marszu; jeśli równowaga jest słaba, notuj czas stania — i mierz co tydzień, aby utrzymać motywację poprzez widoczny postęp.
Wspomaganie odzyskiwania mobilności funkcjonalnej za pomocą innowacyjnych narzędzi rehabilitacyjnych
Zrozumienie kluczowej roli mobilności funkcjonalnej w powrocie do zdrowia po udarze oznacza uznanie wyzwania, jakim jest przekształcenie zdolności fizycznej w rzeczywistą wydajność funkcjonalną. Opiekunowie często mierzą się z obciążeniem emocjonalnym, pomagając bliskim odzyskać niezależność w obliczu problemów z równowagą, koordynacją mięśni i ograniczoną wytrzymałością. W Tisale Rehab specjalizujemy się w wspieraniu osób po udarze i ich opiekunów poprzez skuteczne, angażujące rozwiązania terapeutyczne zaprojektowane tak, by koncentrować się na treningu specyficznym dla zadania i poprawie kontroli motorycznej opisywanych w artykule.
Poznaj naszą gamę zaawansowanych technologicznie produktów rehabilitacyjnych, takich jak FitMi oraz MusicGlove, które przekształcają tradycyjną terapię w angażujące ćwiczenia oparte na muzyce i ruchu. Narzędzia te pomagają zmniejszyć dystans między osłabioną zdolnością fizyczną a codziennym funkcjonalnym wykonaniem, zachęcając do systematycznej praktyki i umożliwiając mierzalny postęp. Zacznij wspierać proces rehabilitacji bliskiej osoby już dziś, odwiedzając Tisale Rehab i wybierając zestawy terapeutyczne ułatwiające przyspieszenie poprawy mobilności funkcjonalnej oraz odbudowę niezależności.
Gotowi, by wspierać znaczący powrót do sprawności? Odkryj spersonalizowane rozwiązania rehabilitacyjne na Tisale Rehab i zamień wyzwania w osiągnięcia dzięki sprawdzonej, innowacyjnej technologii.
Najczęściej zadawane pytania
Czym jest mobilność funkcjonalna?
Mobilność funkcjonalna oznacza zdolność do poruszania się w sposób umożliwiający samodzielne życie i wykonywanie codziennych czynności. Obejmuje nie tylko siłę fizyczną, ale także koordynację, funkcje poznawcze i czynniki środowiskowe.
W jaki sposób udar wpływa na mobilność funkcjonalną?
Udar może upośledzić zarówno zdolność fizyczną, jak i wykonywanie codziennych ruchów. Pacjenci mogą odzyskać siłę, lecz mieć trudności z kontrolą motoryczną, co utrudnia wykonywanie funkcjonalnych czynności, takich jak chodzenie czy transfery z łóżka na krzesło.
Jakie są kluczowe składniki mobilności funkcjonalnej po udarze?
Główne składniki to zdolność fizyczna (maksymalna zdolność ruchowa), wykonanie (faktyczne realizowanie ruchów), kontrola motoryczna (koordynacja działań) oraz integracja poznawcza (planowanie i wykonywanie celowych ruchów).
Dlaczego ocena odzyskiwania mobilności jest ważna dla opiekunów?
Ocena postępów pomaga opiekunom śledzić zmiany, identyfikować obszary wymagające większego zaangażowania oraz dostosowywać strategie rehabilitacyjne do konkretnych wyzwań mobilnościowych bliskiej osoby.
Polecane
- Rola rehabilitacji domowej – przekształcanie powrotu do zdrowia po udarze
- Dlaczego rehabilitacja w domu ma znaczenie dla pacjentów po udarze
- 7 oznak powrotu do zdrowia po udarze: jak rozpoznać postęp
- Rehabilitacja motoryczna: poprawa ruchu po udarze | TisaleRehab.com
- Wykorzystanie terapii zajęciowej w zdrowiu psychicznym dla procesu zdrowienia
- Rola opiekunów przy wyborze aparatów słuchowych – wpływ na dobrostan osób starszych – Audora
Zainspiruj się historią powrotu do zdrowia po udarze mózgu
Rehabilitacja w domu na pełnych obrotach.
Mój mąż doznał ciężkiego udaru mózgu 19 sierpnia 2020 roku, który sparaliżował go po prawej stronie. Dzięki FitMi od tego czasu zrobił ogromne postępy. Wciąż nie ma siły w prawej ręce, ale teraz może chodzić o lasce, jego mowa znacznie się poprawiła, a on walczy i rehabilituje się na pełnych obrotach. Jesteśmy bardzo szczęśliwi, że kupiliśmy dla niego ten zestaw FitMi, dzięki czemu może kontynuować treningi i ćwiczenia w domu. Jesteśmy podbudowani tym programem i pozytywnymi opiniami, które przeczytaliśmy od innych osób, które go używały. Dzięki Bogu, że natrafiliśmy na ten zestaw i dziękujemy za wasze wsparcie. To wspaniały program.
Kate (08.09.2020)
